W oparach absurdu

Text_2

Antoni Słonimski, Julian Tuwim: W oparach absurdu (Iskry) czyli w „krainie bzdury”. 

„Istota rzeczy polegała na prostym fakcie, że nas pisanie absurdów bawiło i dawało radość nie mniejszą od pisania wierszy, artykułów czy sztuk teatralnych” – tak tłumaczy Słonimski, dlaczego przez piętnaście lat wspólnie z Tuwimem z lubością udawali się do „krainy bzdury”. Jak sam jednak przyznaje, ta działalność miała również pewien aspekt wychowawczy: „Uczyliśmy czytelnika, że te same czcionki jego codziennej gazety, odbite na tym samym papierze, czernione tą samą farbą drukarską, mogą pewnego dnia oszaleć i głosić oczywiste brednie”.

W rezultacie W oparach absurdu jest jednym z najwspanialszych dzieł humorystycznych, jakie powstały w naszym kraju. Wykorzystując znane prasowe formy (ogłoszenia, zagadki, porady, przepisy kulinarne) i dodając do nich szczyptę smakowitego purnonsensu, autorzy wywoływali w czytelnikach niepohamowane ataki śmiechu, ale także uczyli dostrzegania absurdu w codziennym życiu.

Julian Tuwim, twórczość satyryczną rozpoczął od współpracy z łódzkimi kabaretami Bi-Ba-Bo i Nowości oraz z teatrzykiem Urania. W 1918 r. był współzałożycielem kabaretu literackiego Pikador. Pisał skecze i piosenki m.in. dla kabaretów Miraż, Czarny Kot, Sfinks, Qui Pro Quo. Współpracował z pismami satyrycznymi „Cyrulik Warszawski” i „Szpilki”, drukował też w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym”. Pisywał szopki polityczne. W latach 1925–1926 był współwydawcą magazynu ilustrowanego „To-To”. Od 1927 r. współpracował z Polskim Radiem.

Tłumaczył z języka rosyjskiego, uprawiał twórczość dla dzieci, był autorem książek poświeconych kulturze i obyczajowości, antologii dzieł literatury polskiej oraz adaptacji teatralnych i wodewilów. Należał do założycieli ZAiKS-u, od 1932 r. był członkiem jego zarządu. Od 1920 r. był członkiem Związku Zawodowego Literatów Polskich, należał także do Pen Clubu. W czasie II wojny światowej przebywał poza granicami kraju i współpracował z emigracyjnymi pismami polskimi. W 1946 r. wrócił do Polski. Pisał, przekładał, publikował w „Kuźnicy”, „Odrodzeniu”, „Przekroju”, „Szpilkach”, „Problemach” i „Nowej Kulturze”. Był dyrektorem artystycznym i kierownikiem literackim Teatru Nowego.

Antoni Słonimski, poeta, pisarz i krytyk teatralny.  Twórca kabaretu literackiego Pikador (1918) i grupy poetyckiej Skamander (1919). II wojnę światową spędził na emigracji (Paryż, Londyn). Prezes Związku Literatów Polskich (1956-1959).

Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1954). Zawsze opowiadał się za wielokulturowością Polski. Wybrane dzieła: „Sonety” (1918), „Godzina poezji” (1923), „Rodzina” (1933), „Wiek klęski” (1945), „W oparach absurdu” (1958), „W oparach absurdu” (1958), „Załatwione odmownie” (1960-1964), „Alfabet wspomnień” (1975).

Komentarze

komentarzy

Powiązane wpisy

Udostępnij